Dorota Urbaniak-Pełka

2011-12-24T11:16:00.000-08:00

Takich Świąt, jakie lubicie najbardziej.
Takich dni, jakie chcielibyście mieć.
Tylu dobrych ludzi, ilu pragniecie spotkać
Tyle miłych niespodzianek, ile jesteście w stanie udźwignąć:-)
Pomyślności, zasobności i radości nie tylko w Święta................

Piotr o alkoholu i papierosach

2011-12-10T13:30:00.000-08:00

GROBLE Piotr Skrzyncki Piwnica pod Baranami

2011-12-10T13:28:00.000-08:00

LATO, LATO, LATO

2011-10-16T23:41:00.000-07:00

Czy to naprawdę się wydarzyło. Woda, piasek i zupełna ssssssssssssswoboda...:)
Hm.!

Warto czasami się zastanowić:)

2011-09-23T14:30:00.000-07:00

Dorastaliśmy w latach sześćdziesiątych
lub siedemdziesiątych...???
Jak, do cholery, udało się nam przeżyć???!!!
Samochody nie miały
pasów bezpieczeństwa,
ani zagłówków,
no i żadnych airbagów!!!
Na tylnym siedzeniu było wesoło,
a nie niebezpiecznie.
Łóżeczka i zabawki były kolorowe
i z pewnością polakierowane
lakierami ołowiowymi
lub innym śmiertelnie groźnym gównem.
Butelki od lekarstw i środków czyszczących
nie były zabezpieczone.
Można było jeździć na rowerze bez kasku.
A ci, którzy mieszkali
w pobliżu szosy na wzgórzu
ustanawiali na rowerach rekordy prędkości,
stwierdzając w połowie drogi,
że rower z hamulcem
był dla starych chyba za drogi...
... Ale po nabraniu pewnej wprawy
i kilku wypadkach...
panowaliśmy i nad tym (przeważnie)!
Szkoła trwała do południa,
a obiad jadło się w domu.
Niektórzy nie byli dobrzy w budzie
i czasami musieli powtarzać rok.
Nikogo nie wysyłano do psychologa,
nikt nie brał korepetycji.
Nikt też nie był hiperaktywny
ani nie był dysklektykiem.
Po prostu powtarzał rok
i to była jego szansa.
Wodę piło się z węża ogrodowego
lub innych źródeł,
a nie za sterylnych butelek PET.
Wcinaliśmy słodycze i pączki,
piliśmy oranżadę z prawdziwym cukrem
i nie mieliśmy problemów z nadwagą,
bo ciągle byliśmy na dworze i byliśmy w ruchu!
Piliśmy całą paczką oranżadę z jednej butli
i nikt z tego powodu nie umarł.
Nie mieliśmy Playstations,
Nintendo 64,
X-Boxes,
gier wideo,
999 kanałów w TV,
DVD i wideo,
Dolby Surround,
pendrajwów,
komórek,
komputerów
ani chatroom’ów w Internecie...
... lecz przyjaciół !
Mogliśmy wpadać do kolegów
pieszo lub na rowerze,
zapukać i zabrać ich na podwórko
lub bawić się u nich,
nie zastanawiając się, czy to wypada.
Można się było bawić do upojenia,
pod warunkiem powrotu do domu przed nocą.

Nie było komórek...

I nikt nie wiedział gdzie jesteśmy i co robimy!!!
Nieprawdopodobne!!!
Tam na zewnątrz, w tym okrutnym świecie!!!
Całkiem bez opieki!
Jak to było możliwe?
Graliśmy w piłę na jedną bramę,
a jeśli kogoś nie wybrano do drużyny,
to się wypłakał i już.
Nie był to koniec świata ani trauma.
Mieliśmy poobcierane kolana i łokcie,
połamane kości, czasem wybite zęby,

ale nigdy,przenigdy,
nie podawano nikogo z tego powodu do sądu!
NIKT nie był winien, tylko MY SAMI.
Nie baliśmy się
deszczu, śniegu ani mrozu.
Nikt nie miał alergii
na kurz, trawę ani na krowie mleko,
które dłużej pozostawione samemu sobie
najnormalniej w świecie kwaśniało.
Mieliśmy wolność i wolny czas,
klęski, sukcesy i zadania.
I uczyliśmy się dawać sobie radę!
•Pytanie za 100 punktów brzmi:
Jak udało się nam przeżyć???
•A przede wszystkim:
Jak mogliśmy rozwijać naszą osobowość???
Też jesteś z tej generacji

Jeśli tak, wyślij ten tekst jako mejla
do twoich rówieśników.
(Ale nie musisz, nic się nie stanie jak go olejesz
długim i niezwykle niskim sikiem pawiana)
Niech sobie przypomną, jak było.
A inni niech zobaczą jak było…
Pewnie,
można powiedzieć,
że żyliśmy w nudzie, ale...
…k....!,
przecież byliśmy szczęśliwi !!!
Czyż nie? Dobranoc

WOLA BATORSKA - GRABINA O ZACHODZIE SŁOŃCA

2011-09-16T23:52:00.000-07:00

Zaczyna się okres pięknych zachodów słońca. Jesień to wspaniały czas dla fotografów. Zachodzące słońce potrafi dodać uroku miejscom , które na co dzień są na ogół nieciekawe :) Na zdjęciu żwirownia na Woli Batorskiej zwana Grabiną. Cały czas przemysłowo uzytkowana.

PORANNA WIZYTA NIEOCZEKIWANA.

2011-09-15T12:14:00.000-07:00

To urocze stado dzisiaj rano wpadło do nas na świeżą trawkę:). Po prostu wybrały wolność i opuściły swoje własne pastwisko. Osiem wolnych koni, które maszeruje sobie ruchliwą drogą to spore zagrożenie dla wszystkich. Nie trudno sobie wyobrazić co by było gdyby zostały spłoszone....np. przez naszą Celę. Jednak w moim ogródku wyglądały pięknie.

RYDWAN OGNIA

2011-09-07T01:34:00.000-07:00

KOCHAM TAJEMNICE

2011-08-31T01:01:00.000-07:00

Kocham tajemnicę ukrytą w świetle. To dla mnie w fotografii najważniejszy element. To opowieść o tym co było i zwiastun tego co będzie. To zabawa dla wrażliwców :)

ŚNIŁAM CIERPLIWIE DALEJ....

2011-08-28T23:37:00.001-07:00

ŚNIŁAM CIERPLIWIE

2011-08-28T14:58:00.000-07:00

trzeba śnić cierpliwie
w nadziei że treść się dopełni
że brakujące słowa
wejdą w kalekie zdania
i pewność na którą czekamy
zarzuci kotwicę

- Zbigniew Herbert

SPACERKIEM NERWOWYM....

2011-08-07T00:21:00.000-07:00

VINTAGE

2011-07-27T14:30:00.000-07:00

SPOKO TO TYLKO JA

2011-07-24T02:29:00.000-07:00

PORTRET W ZWYCZAJNYCH DEKORACJACH

2011-07-23T08:31:00.000-07:00

PEWNE POPOŁUDNIE

2011-07-21T14:18:00.000-07:00

VIVIAN MAIER - NIANIA, KTÓRA PRZEJDZIE DO HISTORII

2011-07-19T14:17:00.000-07:00

Tajemnicza,skromna Pani Niania-fotograf. Fotografowała z pasją wszystko to co ją zaciekawiło. W momencie zwolnienia migawki temat nie wydawał się aż tak ciekawy, więc wiele rolek jej filmów nie doczekały się za jej życia wywołania. Po 50-60 latach jednak uchwycone momenty nabrały innego wymiaru. Czas zapisany na kliszach dawno już przeminął.To tylko przypadek sprawił,że te fotografie zobaczyły światło dzienne.

Vivian Maier zmarła w kwietniu 2009 w Chicago.
Krótko potem pewien fotograf, John Maloof, kupił na aukcji staroci 40.000 negatywów.
Nie wiedział co kupuje, a kwota 400 dol. nie była kwotą wysoką. Zaryzykował.
John Maloof trafił na prawdziwy skarb. Były to zdjęcia z lat 1950-70 Vivien Maier.
Parę tych zdjęć zamieszczam.

Kim była Vivian Maier? Była jedną z nas.... milionów nieznanych fotografów:)
A mnie i tak wydaje się, że świat dla fotografa 50 lat temu był bardziej przyjazny. Prawo do wizerunku:) Twarze z tych fotografii przeszły do histori.

MAŁO RZECZY ŚMIESZY, A JEDNAK.....

2011-06-30T11:09:00.000-07:00

BUDDY GUY - WHAT KINDA WOMAN IS THIS

2011-06-17T12:33:00.000-07:00

Oj muzycznie dziś:)!!!!!!!

7TH ANNUAL WARSAW CERAMIC FAIR - > VII WARSZAWSKIE CERAMICZNE SPOTKANIA

2011-06-17T02:31:00.000-07:00

Choć tylko po drodze, to nie mogliśmy sobie odmówić wizyty na tym jednodniowym corocznym święcie Ceramików w Warszawie. Pogoda wspaniała, atmosfera cudowna. Co prawda zdjęcia przypadkowe, bo byliśmy krótko, a przecież trzeba pogadać ze znajomymi. Warto w przyszłym roku zaplanować wizytę na już 8 Warszawskich Spotkaniach Ceramicznych:)!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

KONIE Z SOBKOWA

2011-06-14T22:59:00.000-07:00

Psy i konie to moje ulubione stworzonka:) Tutaj prezentacja Stajni Zamku Rycerskiego Sobków. Dosłownie stajni:) Jest Beza i Pani Marta. Trwa jeszcze wiosna, więc w Sobkowie mnóstwo źrebiąt. Warto tam zagladać, można pojeździć. Piękne spokojne miejsce.

GRUDNIOWY LONDYN W MAJU:) - PART 6

2011-05-26T00:55:00.000-07:00

To miasto jest fascynujace o każdej porze roku, czy dnia. Był luty, teraz grudzień:)

KOCHAM WIOSNĘ - KOCHAM MAJ

2011-05-22T01:01:00.000-07:00

SYCYLIJSKIE SMACZKI NA POSELSKIEJ

2011-05-15T13:36:00.000-07:00

To nostalgiczne sycylijskie wspomnienie - restauracja CORLEONE w Krakowie na Poselskiej. A w niej pyszniutkie, świeżutkie ostrygi. MNIAMMNIAMNIAM:)

MALTA, GOZO, KOMINO

2011-05-14T13:55:00.000-07:00

VUCCIRIA SZALONA - PART 1

2011-05-09T12:30:00.000-07:00

Palermo było zawsze miastem handlowym, od prawie 3000 lat. Tradycje handlowe w tym mieście są ogromne. Efektem chyba historycznym :) jest dziwne wrażenie jakby handlował tu każdy z każdym, wszędzie i wszystkim. Chodząc ulicami tego miasta wydaje się , że to jeden wielki szalony stragan z różnościami.

W każdym miejscu czujesz się tak jakbyś uderzył głową w ścianę hałasu, wszyscy mówią, nawołują, śmieją sie, samochody trąbią, skutery, rowery....:)Głowa pęka:) Siedząc na tarasie jakiegoś lokaliku pod samym nosem, ściągając prawie wszystko ze stołu przejeżdża szybko skuter, motocykl w najlepszym razie rower. Właściwie nikogo to nie dziwi. Jest na to jakies społeczne zrozumienie i zgoda. Nie do pomyślenia w Polsce. Totalny chaos, który regulowany jest porami dnia. Zamiera i odradza się. Te same miejsca nagle są zupełnie inne. Ten rytm dnia regulowany jest przez tradycje mieszkańców, pory roku, pory tygodnia oraz co chyba najważniejsze godziny. To właśnie godziny odpowiadają za poszczególne odsłony tego miasta czy miejsc, któe nas zaciekawiły. Tylko dekoracje z fasad kamienic pozostają te same.
Spacerując po Starym Mieście w labiryncie uliczek nagle otwiera się feria barw, smaków, zapachów, typów ludzkich. To jak teatr czasu, który w tym miejscu jakby ciągnie się równolegle. Wszystkie wieki tradycji zmiksowane w cudowne wspaniałe miejsce - VUCCIRIE.

To wielkie szczęście, aby w czasie pierwszego pobytu w tym mieście trafić właśnie tutaj. Bazarowe opętanie, tutaj po prostu jest cała smakowa Sycylia. Można stać godzinami z szeroko otwartymi oczami w kompletnym zdumieniu, czy aby napewno dzieje sie to wszystko naprawdę. Patrzeć, wąchać i słuchać. To tak jakby wyjść z maszyny czasu. Tu czas się zatrzymał..... I nagle cisza, powoli uliczki pustoszeją i o godzinie 14-tej tylko brud i zwały śmieci świadczą, że działo się tutaj coś ważnego. Czy aby napewno???? Po sjeście to już inne miejsce. W zależności od dni tygodnia. Można tu wspaniale zjeść, wypić, spróbować dziwnych smakołyków lub chociażby łyknąć wspaniałe ostrygi. Szalone i piękne miejsce. Dobrze, że takie miasta są:) tylko wtedy podróże maja sens.
Vucciria jest prawdopodobnie najbardziej znanych i najstarszych rynków Palermo.

Renato Guttuso uwiecznił ten bazar na swoim obrazie LA VUCCIRIA czyż ten obraz nie jest piękny?????????

SYCYLIA - PORTRET NIE OCZEKIWANY.

2011-05-07T10:42:00.000-07:00

TRUDNO NIE WIERZYĆ W NIC

2011-05-01T13:34:00.000-07:00

Czy w takim dniu można nie wierzyć?????? Trudno nie wierzyć w nic............................w nic ......................................................

TO MÓGŁ BYĆ ZWYKŁY ROK:) NA WSZYSTKO JEST ZŁOTY ŚRODEK

2011-04-25T01:55:00.000-07:00

Po masowej amerykańskiej produkcji (zalewa nas zalewa - czy tego chcemy czy nie, kiedyś radzieckie kino robiło takie spustoszenia) chwila naprawdę fajnej polskiej komedii. Inteligentna, dowcipna:) no i obsada wspaniała. Film reżyserował Olaf Lubaszenko. Obsadził on zresztą świetnie swojego tatula w jednej z głównych ról.
......Wychowana w praskim klimacie Mirka, ukończyła prestiżowy wydział prawa. Choć wydawać by się mogło, że jej zawód to wręcz ujma na honorze rodziny z cwaniackimi korzeniami, okazuje się być dla mieszkańców starej kamienicy ostatnią deską ratunku... Polecam naprawdę warto obejrzeć.

CATACOMBE DEI CAPPUCCINI

2011-04-13T13:29:00.000-07:00

Katedra z olśniewającymi mozaikami Capella Palatina, przypominające meczet kopuły kościoła San Giovanni degli Eremiti, egzotyczny ogród botaniczny, a nawet tętniący życiem arabski bazar Vucciria nie są w stanie w pełni zaspokoić żądzy wrażeń przybywających do Palermo. Kulminacyjnym punktem zwiedzania miasta jest dopiero zejście do korytarzy katakumb Kapucynów. Wizyta w podziemnym cmentarzysku z całą pewnością dostarcza silnych emocji, warto się jednak zastanowić, czy na pewno jesteśmy na nie gotowi... Mnie do odwiedzenia Katakumb skusiła chęć zobaczenia małej Rozalii Lombardo zwanej też pieszczotliwie "Bambolina". Dziewczynka zmarła w wieku 2,5 lat w roku 1920. Dziś miałaby ok. 93 lat. Jej wygląd po tylu latach praktycznie sie nie zmienił. Dziewczynka została bowiem zabalsamowana przez palermiańskiego lekarza Solafia. Swojej metody balsamowania doktor nie zdradził nikomu. Tajemnicę zabrał do grobu. Wiadomo jednak, że opierała się na wstrzykiwaniu w zwłoki różnych substancji chemicznych.

Nikt dokładnie nie policzył ile zwłok kryją labirynty zakonu kapucynów, ale szacuje się, że znajduje się w nich około 8 tys. zmumifikowanych ciał. Idąc posępnymi korytarzami trudno nie poczuć się osaczonym. Zabalsamowane zwłoki, ułożone w niszach w pozycji stojącej lub leżącej, znajdują się po obu stronach przejść. Jest ich tak dużo, że nie sposób odwrócić od nich wzroku. Francuski pisarz Guy de Maupassant tak relacjonował swoją wizytę w katakumbach: Czasem zdarza się, opowiadają, że jakaś głowa toczy się korytarzem, bo wiązadła szyi zostały wyżarte przez myszy.

Początkowo chowano tu wyłącznie mnichów, z czasem katakumby stały się miejscem spoczynku słynnych i zamożnych mieszkańców miasta. W Palermo stosowano różne metody mumifikacji. Najpopularniejsza polegała na wysuszaniu zwłok przez okres około ośmiu miesięcy. Kiedy ciało było wystarczająco wyschnięte moczono je w occie i aromatycznych ziołach, suszono na słońcu, wypełniano słomą i ubierano. Inną metodą wykorzystywaną zwłaszcza w okresie epidemii, było moczenie ciał w arszeniku lub roztworze wapiennym. Proceder preparacji zwłok uprawiano od 1599 do 1881 roku, kiedy został zakazany przez rząd włoski.

Większość przewodników turystycznych po Palermo przestrzega, zwłaszcza osoby o słabych nerwach, przed wizytą w katakumbach Kapucynów. Czym jest podziemne cmentarzysko? Miejscem refleksji nad kruchością życia? Strzeszcie się!!!! Z nami będzie podobnie, tylko, że my nie bedziemy mieć tyle szczęścia po śmierci!!!!:)

NIKIFOR Z JAWORZNI

2011-02-04T13:21:00.000-08:00

Jan Bernasiewicz,

zwany "Bernasiem", urodził się 01.06.1908 r w Jaworzni - Gniewcach koło Kielc. Jego ojciec – Władysław zajmował się wypasem owiec. Jan sam o sobie mawiał: „Jestem chłopem wiejskim, polskim, pospolitym...”. Dzieciństwo spędził pomagając rodzicom w pracach gospodarskich i ukończył tylko 2 oddziały wiejskiej szkoły. Ożenił się dopiero w wieku 47. lat po śmierci obojga rodziców. Ciężko pracował i w latach 60-tych XX wieku zachorował trafił do szpitala. Pierwszym „jawnym działaniem” była budowa kapliczki – spełnienie ślubu, który uczynił w czasie choroby. Zdolności do rzeźbiarstwa przejawiał już w dzieciństwie, ale nie pozwalała mu na to matka. Dopiero po jej śmierci w wolnych chwilach rzeźbił, ale nie pokazywał swoich bojąc się dezaprobaty swego środowiska. Dopiero kiedy kilka jego rzeźb kupił społeczny inspektor ochrony zabytków – Jan Ciołak – Bernasiewicz zaczął pokazywać swoje prace. Pod koniec lat 70-tych XX wieku urządził w przydomowym ogródku „Małe Muzeum w Jaworzni”, które w roku 1981 przemianował na „Muzeum Jana Bernasiewicza w Jaworzni”. Znajdowało się tam ponad 700 prac, przede wszystkim postaci zasłużonych dla Polski i związanych z jej tradycją i historią. Uważał, że niewystarczająco znani są "Ojce naszej Ojczyzny Polski" i jeśli się stworzy takie miejsce "meblowane historią Polski", to wszyscy: dziecko ze szkoły podstawowej, czy prosty rolnik z kieleckiej wsi będą mieli wgląd w historię naszego kraju. Początkowo chciał, aby pochowano go w ogródku, obok rzeźb, jednak na krótko przed śmiercią, która nastąpiła 24.11.1994 roku, zdecydował się na przekazanie swoich prac Muzeum Wsi Kieleckiej – Skansenowi w Tokarni, gdzie możemy podziwiać je do dziś na wystawie stałej „Ocalić od zapomnienia. Jan Bernasiewicz, twórca ogrodu rzeźb”. Zachowały się pamiętniki, które spisywał za życia. Opisane są w nich niemal wszystkie stworzone rzeźby. W swojej twórczości porównywany jest do Nikifora. Nie posiadając żadnego przygotowania teoretycznego, stworzył własny styl i jako prosty człowiek osiągnął zdumiewające rezultaty. Jeszcze za jego życia ogród rzeźb często i tłumnie odwiedzali Niemcy, a także przedstawiciele telewizji, radia i prasy.

Twórczość Jan Bernasiewicza opisywała w wierszach jego żona – Maria.

Wstaję o świcie i myślę sobie
co ja dziś nowego zrobię
Moje myśli były pierwsze
Ty rób rzeźby, a ja wiersze
I nabraliśmy ochoty, wzięliśmy się do roboty
ak się jakoś skojarzyło, rzeźby więcej nam przybyło
I ja z wierszami wyruszę, to Ciebie doścignąć muszę
I ścigamy się czynami, On rzeźbi, a Ja z wierszami
Maria Bernasiewicz 1995

Marionetki Geahk Burchill

2011-02-01T13:02:00.000-08:00

Proces tworzenia, to proces złożony. Od przebłysku myśli, poprzez rozwiązania techniczne, materiałowe, estetyczne. Szalona wyobrażnia połączona z determinacja powołania do zycia "coś" lub "kogoś" . Kocham marionetki. One żyją gdy my śpimy..........................

NUMER OBOZOWY 6804

2011-01-27T23:53:00.000-08:00

27 stycznia 2011 r. minęło 66 lat od wyzwolenia niemieckiego nazistowskiego obozu koncentracyjnego i zagłady Auschwitz. Podczas uroczystości rocznicowych prof. Władysław Bartoszewski, były więzień i twórca Fundacji Auschwitz-Birkenau skierował do całego świata specjalny Apel o pomoc w zachowaniu autentycznych pozostałości byłego obozu.
„Chcę pomóc w zachowaniu tego świadectwa, jako żywego symbolu ludobójstwa i nietolerancji. Robię to dla upamiętnienia wszystkich ofiar, które zginęły w Auschwitz-Birkenau oraz tych, którzy to piekło przeżyli. Robię tak ze względu na to co się wydarzyło, co dzieje się teraz i co może stać się ponownie” — czytamy w Deklaracji Pamięci, którą każdy podpisać może na specjalnej stronie internetowej Muzeum Auschwitz - pl.auschwitz.org.pl

Wystąpienie Augusta Kowalczyka
Miasto.
Poranek.
A właściwie jeszcze wcześniej – świt nad miastem, które powoli opuszcza miarowy rytm przebudzenia.
Człowiek bezwład spoczynku zamienia w pośpiech, przy akompaniamencie powracających, codziennych dźwięków, tak znanych, że aż niezauważalnych, a przecież nad tym miastem narodził się dźwięk, którego początkowo oświęcimianie nie potrafili nazwać – a to przez miasto sunęła śmierć obuta w drewniane sapogi, holenderki, buty śmierci.
– Gdzie byłeś wtedy i Ty Kolego z numerem i Ty, który tu przyjechałeś ze swoim dziadem? A Ty, który jedynie w szkolnej ławie poznawałeś historię – nie, Ciebie jeszcze nie było wśród nas. Gdzie byliście wiosną 1941 roku o świcie?
Czy wiecie, że wtedy niewiele brakowało, aby to miasto nad Sołą stało się miastem z-a-s-z-u-r-a-n-y-m, całkowicie oddanym śmierci obutej w drewno i pełzającej tuż, tuż przy ziemi.
Słabą szansę przeżycia dnia, który się właśnie zaczął, miał człowiek. Każdy krok był miną, jaka mogła wybuchnąć w bandyckiej reakcji kapo bądź esesmana. W ruch szły razy. Kije i kolby. A przecież on się tylko potknął.
Potem raz i drugi i już nie podnosił nóg. Szedł szurając śmiertelnym drewnem. I tego dźwięku, tego pojedynczego, a potem zbiorowego szurania, pierwszego dnia przemarszu komanda Bunawerke przez miasto Oświęcim, oświęcimianie nie potrafili nazwać. Ale to za pierwszym razem. A potem było prościej, zwłaszcza powrót z pracy we Dworach.
Najczęściej powtarzane słowa: p-o-g-r-z-e-b! P-o-g-r-z-e-b-y!
Nieśliśmy tych, którzy padli z wycieńczenia, w pracy ponad siły, od kapowskiego kija, od esesmańskiej kuli. Szurający pogrzeb. Ale ciała poległych, zwisające bezwładnie, były bose. Sapogi nieśli osobno. Tak śmierć zaklęta w tym drewnie udawała trumnę, trumienkę.
– Sapogi – stwierdziła dyrekcja IG Farben Auschwitz – ograniczają wydajność pracy. Zaczęto wymieniać na różne buty z demobilu, korzystać z obuwia po zmarłych, obuwia z tzw. „Kanady”.

Ale było i tak …!
Od piwnicznego sufitu, powoli, leniwie, po ścianie bloku 4 spływały krople wody. Łączyły się w cienkie strużki, które przyspieszały w miarę zbliżania do podłogi. Blok 4, pierwszy z nowo wybudowanych – blok mieszkalny – został oddany w grudniu. W piwnicy była jedna ze sztub. Moja. Ułożone pod ścianą, nowe, papierowe sienniki, wypełnione świeżą słomą, nasiąkały wilgocią.
Z Müllerem mieliśmy pod okienkiem w piwnicy nasze dwa metry betonowej podłogi, na której teraz układaliśmy wspólny siennik. Dźwigaliśmy go, jak worek ziemniaków. Był ciężki i mokry. Drewniane sapogi, holenderki zawinięte w spodnie, służyły za zagłówki. Koc mieliśmy jeden na dwóch. W półsiedzącej pozycji, oparci o ścianę, milczeliśmy tego niezwykłego wieczoru, bojąc się słów, jakie rozpaczliwie cisnęły się na usta. Była Wigilia 1941 roku.
Sztuba zasłana siennikami wypełniała się tęsknotą, rozpaczą tych, którzy wspominali tamte wolnościowe wieczory wigilijne. W pewnym momencie zaczepiłem wzrokiem więźnia z zielonym winklem. Przeszedł obok nas aż do końca sztuby, zawrócił i zatrzymał się przy naszym sienniku.
– Jak ci na imię? – zwrócił się do mnie po niemiecku.
– August.
– Lubisz placki kartoflane?
Mój wzrok na pewno wyrażał zdziwienie. Müller chyba parsknął śmiechem.
– Lubię – zabrzmiało zdecydowanie, ale jakby z nutką podejrzliwości.
Niemiec sięgnął pod płaszcz, wyjął spod pachy żołnierską, blaszaną menażkę.
– To dla Ciebie i Kolegi. Z bożonarodzeniowymi życzeniami.
– Nie widzę twoich butów – stwierdził ni stąd ni zowąd.
– Drewniaki mam pod głową.
– Za chwilę przyjdę po menażkę. Smacznego.
Ostatnim plackiem „przełamaliśmy” się z Müllerem, jak opłatkiem. On myślał o swoich w Radomiu, ja o swoich w Mielcu i Dębicy. Wrócił darczyńca. Zabrał menażkę, a na kocu położył parę skórzanych butów z cholewami.
– August, niech ci służą, niech te buty zaniosą cię całego i zdrowego do domu. I odszedł! Müller z niedowierzaniem patrzył za odchodzącym.
– Anioł z zielonym winklem – wyszeptał.
To było jedyne z nim spotkanie. Nigdy go nie widziałem ani przedtem, ani potem. A anioł był Niemcem, kryminalnym przestępcą (zielony winkiel), który pojawił się w wieczór wigilijny 1941 roku, poczęstował ziemniaczanymi plackami, obdarował skórzanymi butami i odszedł, pewnie do swojego „nieba”, bo chyba nosił je w sobie. A życzenie: „niech te buty zaniosą cię całego i zdrowego do domu” spełniło się tylko częściowo.
Zaniosły mnie pół roku później nad kanał Königsgraben – „Rów królewski” – skąd w czasie buntu Karnej Kompanii uciekłem w zbiorowej ucieczce, ale „ wigilijne buty” pozostały w zaroślach nad Wisłą. Rzekę przepłynąłem boso. Tu psy traciły trop. Nie sposób dzisiaj uchylić się od magicznego wprost znaczenia obuwia w życiu niewolników III Rzeszy i IG Farben Auschwitz. Zapewne nie do końca przewidywalna jest rola przedmiotów w naszym życiu, pokusiłbym się nawet o stwierdzenie ich życia w naszym.
Minęło 30 lat i znów pojawiły się „wigilijne buty”. W latach siedemdziesiątych, na terenie Muzeum Auschwitz w Oświęcimiu wschodnioniemiecka wytwórnia z Babelsbergu realizowała zdjęcia do filmu pod tytułem „Portrety świadka Schattmanna” (Die Bilder des Zeugen Schattmann). Historia żydowskiego małżeństwa w KL Auschwitz. Propozycja zagrania więźnia, po latach grania w TV i filmie esesmanów, była kusząca. W znacznej mierze podyktowana goloną głową – w tym czasie w teatrze gram Mefista w „Fauście” Goethego. Jadę na próbne zdjęcia. Przełom wiosny i zimy. Resztki śniegu pomiędzy blokami. Baza w bloku 8. Kiedyś mój blok. Moja sztuba. Pełni funkcję magazynu kostiumowego. Bez problemu wybrałem pasiak, ale przy propozycji sapogów, drewnianych „holenderek”, leżących na stosie zaprotestowałem.
– Tylko skórzane!
Pani kostiumerka spojrzała na mnie podejrzliwie, jak na tego artystę, który jeszcze nie wie, co ma grać, ale już ma własną koncepcję.
– Proszę Pana, przygotowałam się do tego filmu bardzo starannie, przejrzałam dokumentację i dalej proponuję drewniaki.
Sięgnąłem do portfela, w którym miałem moją oświęcimską „trójeczkę”, z profilu, en face i z numerem. Historyczne zdjęcie. Wsunąłem w szczeliny lustra.
– Oto moja dokumentacja. Wrażenie było piorunujące. Od tego momentu wiele dodatkowych godzin spędziłem z ekipą niemiecką, tylko wspominając.
A wspomnienie kończyłem na „wigilijnych butach”. I to był prawdziwy koniec butów śmierci, drewnianych sapogów, które omal nie zaszurały Oświęcimia, miasta nad Sołą, miasta s-t-y-g-m-a-t-u w historii człowieka.

Byłem uczniem księdza Deca i profesora Buszki.

W czasie spotkań z absolwentami naszej szkoły nasuwają się różne refleksje i uczucia. Tak niewielu zostało już przedstawicieli niektórych roczników maturalnych. Ci, którzy się tu spotkają mają okazję do wymiany wrażeń związanych z pobytem w szkole, wspomnień z dawnych lat , zwiedzania wystawy historycznej, wspólnego oglądania zdjęć… Obecni nauczyciele, pracownicy szkoły i uczniowie mogą poznać niewielu już niestety członków najstarszych roczników. Jest wielu gości, w różnych miesiącach roku szkolnego ale tylko z niektórymi z nich udaje się zamienić kilka słów. Postaramy się przybliżyć sylwetki niektórych z nich.
Zacznijmy od p. Augusta Kowalczyka, którego aktualnie możemy zobaczyć na ekranach telewizorów w powtarzanych serialach: „Chłopi” (w roli wójta) oraz „Stawce większej niż życie” (w roli porucznika Dohne). Popularny aktor teatralny i filmowy, reżyser i dyrektor Teatru Polskiego w Warszawie i Teatru im. A. Mickiewicza w Częstochowie był uczniem dębickiego gimnazjum i liceum tuż przed wybuchem II wojny światowej. Wakacje roku 1939 spędzał w Dzierzgonowie u zaprzyjaźnionej rodziny, a następnie na obozie wojskowym nad Popradem. Ogólna mobilizacja w sierpniu przerwała obóz i chłopcy, którzy na nim przebywali, musieli wracać do domów.
August z braćmi i matką wyjechali do odległej o 13 km od Dębicy wsi Mała. Ojciec przygotował inspektorat szkolny w Mielcu do ewakuacji. W Małej p. August przebywał do końca kwietnia 1940 roku. Tu zrodził się pomysł przedostania się do Polskiego Wojska we Francji. Razem z kolegą Zbigniewem Makuszewskim wyruszyli pieszo trasą wiodącą przez Brzostek, Jasło, Dębowiec, do Słowacji. Tutaj zostali aresztowani. Najpierw więzienie w Jaśle, potem w Tarnowie i na końcu obóz w Oświęcimiu. I tak uczeń klasy licealnej zostaje numerem obozowym 6804. W ciągu półtorarocznego pobytu w obozie dopełnia się cała tragedia jego wojennego życiorysu. Po ucieczce ukrywa się i dzięki pomocy mieszkańców Bojszów i Oświęcimia staje się „ocalonym”.
Pozostałe lata wojny wypełnia działalność konspiracyjna w AK. Po wojnie zdaje maturę i rozpoczyna studia polonistyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim, a następnie rozpoczyna pracę w Teatrze Rapsodycznym i kolejno w Teatrze Ludowym i Polskim oraz w Teatrze im. A. Mickiewicza w Częstochowie. Pomimo aktywnego życia zawodowego nie zapomina nigdy dramatycznego rozdziału z okresu pobytu w obozie koncentracyjnym. Wspomnienia z przeszłości dopominają się o utrwalenie, dlatego też w roku 1981 napisał i zainscenizował monodramat pt. „Więzień nr 6804” prezentowany w szkołach prawie całego kraju. Tomik poetyki pt. „Zakład asekuracyjny” jest literackim debiutem aktora Augusta Kowalczyka, a jednocześnie próbą rozrachunku z życiem, nad którym zaciążył pobyt w obozie koncentracyjnym, opisany dokładnie w trylogii pt. „Refren kolczastego drutu”.
W niej autor pisze: ”Powraca jak refren tamten czas. Tak już będzie do końca. Uporządkowanie i dające się opisać zdarzenia, refleksje, emocje, fakty, na stronach tej trylogii świadczą o dramatycznym zdarzeniu, historii stającej się moim czasem wzrastania. Dojrzałość pojawiła się wśród codziennych wyborów, a prawie każdy alternatywny: życie – śmierć”.
Pierwsze strony książki pt. „Refren kolczastego drutu” ukazują początek zasłużonych wakacji chłopca, który właśnie skończył I klasę licealną i otrzymał promocję do klasy II. Cisza, spokój i radość wieku młodzieńczego charakteryzujące pierwsze linijki nie zapowiadają tej strasznej tragedii, która właśnie nadciąga. Poprzez pryzmat wspomnień Augusta, ucznia klasy licealnej, przecieka atmosfera panująca wśród uczniów i nauczycieli dębickiego gimnazjum w przededniu wojny. Początkowo spokojne wspomnienia obozu wojskowego nad Popradem „Na własne żądanie stanąłem do raportu u dowódcy kompanii, porucznika Alojzego Buszko. Był to mój profesor historii, prowadzący w Dębicy zajęcia PW, jednocześnie opiekun nowo powstałej organizacji młodzieżowej „Straż Przednia”. Wspólnie z Profesorem wieszaliśmy w auli liceum portret Skwarczyńskiego. Patriotyczne emocje uroczystości współgrały z młodzieńczą świadomością obowiązku służby dla Ojczyzny. Służby, która miała się rozpocząć już wkrótce. Wtedy ani ja, ani Profesor nie przeczuwaliśmy, że ten obowiązek postawi nas na długie lata wobec alternatywnego wyboru: życie – śmierć”. Lektura książki „Refren kolczastego drutu” przedstawia dzieje młodego chłopca rzuconego w ogrom i tragedię wojennych bestialstw widzianych jego oczyma.
Na pytanie, jak to się stało, że znalazł się za bramą obozową, odpowiedział: „Będąc uczniem Księdza Deca i profesora Buszki nie mogłem zostać obojętnym. Postanowiłem pójść do Wojska Polskiego we Francji”. To jedno zdanie mieści w sobie wiele treści.
Dziś, kiedy patrzy się na Augusta Kowalczyka aktora grającego różne role filmowe, nasuwa się refleksja, którą kiedyś wypowiedział Czesław Miłosz: „Nie wiemy, jakie są piekła i nieba ludzi mijanych na ulicy”. Pod kostiumami teatralnymi widnieje niezmywalny numer byłego więźnia 6804. Jak bardzo zakodowały się w psychice młodego chłopca tamte wydarzenia świadczy zdanie wypowiedziane w trakcie rozmowy aktora ze swoim synem: „Tak synu, są w życiu zdarzenia, słowa, kolory, zapachy, których się nie zapomina do końca swoich dni. Obyś, podobnych do moich nigdy nie musiał doświadczać”.
Pan August Kowalczyk na obchody jubileuszu stulecia szkoły przyjechał z bratem Jerzym mieszkającym obecnie w Gdyni. Pan Jerzy Kowalczyk był uczniem naszej szkoły, która w okresie okupacji realizowała program tajnego nauczania pod szyldem szkoły handlowej. W trakcie rozmowy, wymiany spostrzeżeń na temat materiałów znajdujących się na wystawie historycznej bracia August i Jerzy Kowalczykowie obiecali zastanowić się i napisać parę słów wspomnień dotyczących lat szkolnych spędzonych w dębickim gimnazjum i liceum. Z pewnością uzupełni to materiały w archiwum szkolnym dotyczące okresu wojny i okupacji. Tekst - mgr Lidii Górskiej

August Kolawski w filmie z 1961 roku "Milczace slady"

a niżej "Sekret Enigmy" oraz "Janosik":)

Gdy ze skrzydeł sypią się wiersze:)

2011-01-27T01:46:00.000-08:00

Z Twoich skrzydeł sypią się wiersze
i spadają na anielskie ramiona
nie otula ich welon piór
lecz ze słów i milczenia zasłona
Twoje skrzydła chowają się w ciszy
a Ty stoisz z naręczem wierszy
słyszę — milkną kartki z poezją —
już na skrzydłach nie chcą się zmieścić
Twoje oczy spowiadają się wierszem
nic nie mówisz — tylko patrzysz z oddali
w takiej ciszy na granicy światów
całą wieczność będziemy tak stali
z Twoich skrzydeł sypią się wiersze
i wtulają się w moje ramiona
Twoje usta pochylone nad mym czołem
kim Ty jesteś? jesteś moim aniołem?

/?/

Instruktor narciarstwa

2011-01-26T01:49:00.000-08:00

Ha zima trwa, może parę dobrych rad dla narciarzy???????

WIOSENNE TULIPANY Z BIEDRONKI:)

2011-01-24T15:07:00.000-08:00

Zobacz Madziu czyż nie piękne????????. Wiosenne z Biedronki:)

Cela z Kiką - zabawa 7-letniej owczarki niemieckiej z 7-tygodniową suczk...

2011-01-23T05:27:00.000-08:00

Teraz Kika już jest dużą pannicą, ale zabawa z celą dalej jest wspaniała:) Niedługo nowy film.....

Violetta Villas jako mecenasowa Tylska w filmie "Dzięcioł"

2011-01-22T14:41:00.000-08:00

Uwielbiam ten fragment. Kocham cały film. Ciesze się , ze go nakręcono. Wioletta jest tutaj swietna:)

GIUSEPPE RAGAZZINI'S SHOWREEL

2011-01-14T10:29:00.000-08:00

Uwielbiam te kolaże...

PART2 - Underwater Sculpture

2011-01-09T00:23:00.000-08:00

Jason de Caires Taylor Underwater Sculptures

2011-01-09T00:20:00.000-08:00

Warto popatrzeć i chociaż poplywać w wyobrażni:)

PRINCE EDWARD THEATR - WEST END - JERSEY BOYS - LONDYN PART 1

2011-01-07T13:45:00.000-08:00

‎Podróże kształcą, oj kształcą......:)
Nowe wrażenia zupełnie nie ceramiczne.
Miałam to szczęście, że obejrzałam "Jersey Boys" w PRINCE EDWARD THEATRE w londyńskiej dzielnicy West End:)!!!!wielokrotnie nagradzany spektakl oparty na elektryzującym życiu i prawdziwej historii Frankie Valli i The Four Seasons. I te hity!!!! W świetnym wykonaniu. Byłam:) Dla tych co moga obejrzeć szczególnie polecam. Znacie????: Oh What A Night, Beg...in "Can't Take My Eyes Off You, Sherry, Walk Like a Man, Bye Bye Baby, Big Girls Don't Cry i wiele innych.....................

WIGILIA 2010

2010-12-24T10:40:00.000-08:00

Czas szybko mija:)

Wierzę ,że tegoroczne Święta upłynęły Wam w cudownej,ciepłej i rodzinnej atmosferze...

Nadchodzący Nowy Rok to okres radości...

ale również zadumy nad tym, co minęło i nad tym, co nas czeka.

Niech przyniesie Wam miłość, pomyślność i spełnienie wszystkich marzeń.

A gdy się już spełnią niech dorzuci garść nowych , bo one nadają życiu sens.

W Nowym Roku wiele szczęśliwych tylko chwil , dużo optymizmu i wiary w pogodne jutro

MAGIA TAŃCA

2010-12-04T06:53:00.000-08:00

Moje paranoje - mała prezentacja prac Studia rzeźby Cela37

2010-11-30T14:54:00.000-08:00

Pora na kasztany

2010-11-29T14:55:00.000-08:00

Przeszukując internet w poszukiwaniu sposobu na najlepsze uprażenie kasztanów znalazłam piękny wiersz Waligórskiego. Moja niestrudzona wyobrażnia znalazła taką wyspę, na której brzegu pieczemy właśnie kasztany :) od czasu do czasu uchylając się pod kasztanową kanonadą:) Są pyszne i nie zgadzam się, że te , które u nas sprzedają nadają sie tylko na grzechodki dla dzieci:) Zgadzam sie jednak z tym, że najlepsze kasztany są na Placu Pigalle :)

WYSPA

Być może jest taka wyspa,

Na jakimś oceanie,

Która ma jedną przystań

I jeden jacht w tej przystani.

I wody jednej rzeki,

Przecinają ją w poprzek.

I jeden strażnik rekin,

Pilnuje wyspy dobrze.

I pojedynczo się łamią,

O skałę samotne fale,

I jeden czarny namiot

Stoi na owej skale.

Nad palmą jedną, jedyną

Błyszczy jedyna gwiazda

A gdy się chce tam dopłynąć

Jest tylko jedna jazda

Gdyż jeden jest kierunek

I jeden mały bilet

Więc po swój biedny pakunek

Niebawem się pochylę

I opuszczę swą izbę bez słów i powrotów.

I popłynę na wyspę

Do czarnego namiotu.

I będzie coraz ciemniej,

Ciepło, smutno i mglisto.

Psy, kiedy wyją w pełnię

Też tęsknią za tą wyspą.

Być może jest taka wyspa,

Na jakimś oceanie,

Która ma jedną przystań

I jeden jacht w tej przystani.

Być może...Być może...

Andrzej Waligórski

Lekarstwo na miłość 1/10

2010-11-21T14:47:00.000-08:00

Ponoć w tym filmie dzwoni tylko telefon.....no dzwoni :), ale telefon ten odbiera świetna dziewczyna Kalina Jędrusik............... uwielbiam ten film :)

Mniam, uwaga na bite miesko:)

2010-11-16T06:39:00.000-08:00

Znalazłam świetny kanalik. Coś dla lubiacych jeść:)

SPACERKIEM

2010-11-15T00:34:00.000-08:00

Takich dni w tym roku było naprawde niewiele....

IDZIE ZIMA :)

2010-11-06T13:44:00.000-07:00

Sikorki przyleciały w tym roku wczesniej. Od razu narobiły wrzasku o jedzenie. Spore stado jak widać znawców sztuki pukało w okna :) upominając się już o coroczne kulki. A mnie jest szkoda lata.......jak powiedział poeta.

MALTA, GOZO, KOMINO

2010-10-21T11:46:00.000-07:00

Trochę nowych zdjęć z naszej ostatniej wyprawy:)

KAWA W LANCKORONIE

2010-09-25T00:26:00.000-07:00

Oj lubimy fajne miejsca:) To knajpka-galeryjka Budzowskich w L:anckoronie. Mimo , że stosunkowo niedawno otwarta ma swój klimat i za sprawą swoich właścicieli swoistego uroku nabrała cała ulica. Warto do nich zaglądać. Niedługo więcej zdjęć z tego czarownego miejsca.

ATRAKCYJNY POZNA PANIĄ.........

2010-09-23T12:14:00.000-07:00

Klimacik, oj klimacik:) Film nabiera soków jak dobre wino. Mimo małych niedociągnięć i kiepskawego czasami montazu warto go ogladnąć. Obsada "KIEPSKAWA":) Walduś z tatusiem, Janosik oraz Romuś Kłosowski. Film z 2004 roku i juz prawie kultowy........

COŚ DLA HALINKI - Vintage Travel Trailer Slide Show

2010-09-22T00:43:00.000-07:00

Halcia przesyłam Ci filmik, który powinien Was z Markiem zainteresować:)

Vintage Fashion Newreels 1960 - CUDOWNE LATA

2010-09-22T00:35:00.000-07:00

BOLESŁAWIEC - MY LOVE

2010-09-21T01:57:00.000-07:00

Jeżeli już zaczęłam od Bolesławca :) Świeto Ceramiki w tym roku było udane. Mnóstwo przyjaciół, sympatyków, nowi znajomi, przyjaciele. Mimo, że nie zawsze udaje nam się przyjechać w przyszłym roku bedziemy napewno :):):):)

Tak trochę......

2010-09-20T14:22:00.000-07:00

Lato się kończy. Czas trochę powspominać:) Nazbierało się zdjęć, filmów i wrażeń. Starczy tego na całą zimę. I choć lato było jakieś takie dziwne. A lipiec wręcz okropny to miłych chwil było sporo. Troche dzisiaj sennie to może wspomnienie z Bolesławca, który uwielbiam:) W tle słynny most

NALANDA TRAIL - TRAIL BUDDY

2010-09-18T00:56:00.000-07:00

Gold Sumatra Buddha

Standing Buddha - Mathura

Mathura

W ciągu ostatnich lat w wielu krajach Azji nastąpiły swoiste interakcje pokojowe. Religia, misje handlowe i polityczne przyczyniły się do wymiany myśli i wzrostu tolerancji. Wielu chińskich pielgrzymów udało się do Indii na studia, podczas gdy z Indii buddyjscy mnisi udali się do Chin w celu rozpowszechniania wiary. Ślady buddyjskich pielgrzymów można zobaczyć w całej Azji. Buddyzm wywarł i wywiera wielki wpływ na mieszkańców Indii, Pakistanu, Afganistanu, Azji Środkowej, Tybetu, Chin, Korei i Japonii, Javy, Sumatry, Tajlandii, Kambodży i Laosu. Buddyzm ma wpływ na życie mieszkańców tych regionów. Pozostawił tam ogromne dziedzictwo kulturowe. A nas oddalonych od kultury orientu, ciągle zachwyca swoim bogactwem form, kolorów, detali, egzotyką i niezmierzoną historią . Jakże ciekawą dla nas europejczyków........................................ Bardzo charakterystyczna stylistyka orientu na stałe zadomowiła się choćby w dekoratorstwie wnętrz.

Europejskie mieszkania, domy, restauracje pełne są orientalnych tkanin, malarstwa, czy buddyjskich posążków . Posiadacze ich nie do końca znają ich mistyczno-religijne przeznaczenie. Nie jest to jednak ważne. Fantastyczne formy tych przedmiotów przyciągają oko i wzbogacają naszą przestrzeń........., któż z nas nie ma takiego przedmiotu w swoim domu......

LONDYŃSKA PELERYNKA :)

2010-09-11T13:20:00.000-07:00

Kika w różach:) pelerynka przyjechała dla Kiki z Londynu. Jest piękna i bardzo twarzowa nieprawdaż? Madziu dziękujemy:)

"PUDROWANE" W ROZWINIĘCIU

2010-09-07T00:32:00.000-07:00

Kolekcja wciąż ewoluuje:) Powstają nowe postacie. Tworzą całą ogromną rodzinę. Na zdjęciach tylko fragmencik :):) Zmieniają się wielkości, atrybuty, nastroje. Kolory zmieniaja się najmniej:):):). Kocham je:):):):):)!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

INSPIRACJE - PART 4 - MONIDŁO I I KOLEKCJA CERAMICZNYCH MONIDEŁ CZYLI KICZ CZY NIE KICZ:)

2010-09-01T03:44:00.000-07:00


Monidłowe kafle zrodziły się z miłości do starych zdjęć, ale też z fantastycznej ekranizacji "Monidła" Himilsbacha. Film wyreżyserował Antoni Krauze. Gra młodziutki jeszcze Tadeusz Kwinta a partneruje mu Henio Hunko. Majstersztyk w nowelach filmowych choć trochę niesłusznie zapomniany.

Monidła są w stałej ofercie naszej Galerii :) Zapraszamy więc do odwiedzenia naszej strony www.cela37.com

PRACE RUUD VAN EMPEL

2010-08-31T12:44:00.000-07:00

SESJA DLA KIKI

2010-08-26T02:22:00.000-07:00

Moje słodkie maleństwo skończyło 4 m-ce!!!!!!!!!!!!!!!!!! Pierwszy raz było u fryzjera:)

GLINIADA - BOLESŁAIWEC 2010 - PART 2

2010-08-25T05:36:00.000-07:00

GLINIADA - BOLESŁAWIEC 2010 - PART 1

2010-08-24T06:05:00.000-07:00

Przy okazji pobytu z moim Studiem na Święcie Ceramiki w Bolesławcu zrobiłam zdjęcia Gliniady. Parę zdjęć z tej parady zamieszczam.

OGRODOWE DETALE

2010-08-14T23:26:00.000-07:00

Ciagły brak czasu powoduje, że moje zdjęcia coraz bardziej dotycza domu, ogrodu i mojej pracowni:)

ŁĄKA

2010-08-10T23:10:00.000-07:00

W Woli Batorskiej w , której mieszkam łąki są wszędzie. Kiedyś pasło się tu mnóstwo krów. teraz krowa to zjawisko :). Łąki czasami są koszone. Najczęściej jednak zarastają kwieciem.......:)

KOLACYJKA Z PAPRYCZKĄ W TLE

2010-08-07T15:18:00.000-07:00

Nie ma nic wspanialszego jak dobry posiłek zjedzony w dobrym życzliwym towarzystwie:). Trawi się go dobrze i pamięta długo. :):):):) Skromne faszerowane papryczki w dobrym towarzystwie stają się daniem wprost królewskim. Nie wiele trzeba by być szczęśliwym :)!!!!!!!

MAŁE RADOŚCI:):):)

2010-08-05T07:51:00.000-07:00

Chwile wytchnienia:) Małe radości i wiele przyjemności. Spokojne normalne.........życie!:):):)

Zakochałam się w czwartek niechcący

2010-08-04T13:39:00.000-07:00

HALCIA:) GOŁĘBIANKA

2010-08-03T05:21:00.000-07:00

na północy ściął mróz
z nieba spadł wielki wóz
przykrył drogi pola i lasy
myśli zmarzły na lód
dobre sny zmorzył głód
lecz przynajmniej się można przestraszyć

na południu już skwar
miękki puch z nieba zdarł
kruchy pejzaż na piasek przepalił
jak upalnie mój boże
lecz przynajmniej być może
wreszcie byśmy się tam zakochali

a w krakowie na gołębiej pada deszcz
gdy konieczność istnienia trudna jest do zniesienia
w korytarzu i w kuchni pada też
przyklejony do ściany zwijam mokre dywany
nie od deszczu mokre lecz od łez

na zachodzie już noc
wciągasz głowę pod koc
raz zasypiasz i sprawa jest czysta
dłonie zapleć i złóż
nie obudzisz się już
lecz przynajmniej raz możesz się wyspać

jeśli wrażeń cię głód
zagna kiedyś na wschód
nie za długo tam chyba wytrzymasz
lecz na wschodzie przynajmniej życie płynie zwyczajnie
słońce wschodzi i dzień się zaczyna

a w krakowie na gołębiej pada deszcz
przemęczony i senny zlew przecieka kuchenny
kaloryfer jak mysz się poci też
z góry na dół kałuże przepływają po sznurze
nie od deszczu mokrym lecz od łez

bo w krakowie na gołębiej pada deszcz
gdy zagadka istnienia zmusza mnie do myślenia
w korytarzu i w kuchni pada też
przyklejony do ściany zwijam mokre dywany
nie od deszczu mokre lecz od łez
bo w krakowie na brackiej pada deszcz

bo w krakowie na gołębiej pada
pada deszcz
pada deszcz

Sądzę, że tego słownego żarciku Pan Michał Zabłocki autor tych słów nam nie będzie miał nam za złe. Mały sklepik róg Gołębiej i Brackiej w Krakowie , w którym rządy sprawuje Halina Wenzel:)

ZŁE SŁOWA JAK KAMIENIE WRZUĆ DO WODY NIECH PŁYNĄ Z DALA OD CIEBIE........

2010-07-29T06:12:00.000-07:00

	I’m walking I am walking along And I am humming I am humming One of your songs I just know one small verse in the middle of it But it makes me wanna hear it On and on and on and on I just know one small verse in the middle of it But it makes me wanna hear it On and on and on and on Everyday I hear your song now Everyday It won´t go away. So I am humming I am humming One of your songs I just know one small verse in the middle of it But it makes me wanna hear it On and on and on and on I just know one small verse in the middle of it But it makes me wanna hear it On and on and on and on So I am humming I am humming One of your songs

I’m walking
I am walking along
And I am humming
I am humming
One of your songs

I just know one small verse in the middle of it
But it makes me wanna hear it
On and on and on and on
I just know one small verse in the middle of it
But it makes me wanna hear it
On and on and on and on

Everyday I hear your song now
Everyday
It won´t go away.
So I am humming
I am humming
One of your songs

I just know one small verse in the middle of it
But it makes me wanna hear it
On and on and on and on
I just know one small verse in the middle of it
But it makes me wanna hear it
On and on and on and on

So I am humming
I am humming
One of your songs

Danusia:)

2010-07-28T01:32:00.000-07:00

Moja przyjaciółka i osóbka wpółtworząca:) Danusia mimo kłopotów codziennych i niecodziennych pełna radości życia. Życzę wszystkim takiej pogody ducha!!!!!. A foteczkę wykonał mąż Zbyszek Majewski, od razu widać, że fotograf kocha lub po prostu lubi modelkę:)!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Bez minimum dobrej aury to zdjęcie nie byłoby takie piękne:)!!!!!!!!!!!

NASZ TAJEMNICZY OGRÓD - The Secret Garden

2010-07-23T12:29:00.000-07:00

Mój ogród o każdej porze roku jest inny. Raz smutny i zaniedbany, to znów radosny i rozkwiecony:)

PUSTE MIEJSCE

2010-07-19T14:24:00.000-07:00

MANIPULACJA OBRAZEM

2010-07-14T12:53:00.000-07:00

TAJEMNICE

2010-07-13T15:37:00.000-07:00

Cnotliwy kwiat juki, biały i niewinny.:)

LETNIE PANELE

2010-07-11T23:49:00.000-07:00

Lato w pełni, kwitną róże. U nas również kwitną te prawdziwe i te trochę inne:)

ŚWIATŁO W OGRODZIE

2010-07-08T14:48:00.000-07:00

Najpiękniejsze światła są w moim ogrodzie o poranku. Mimo swojej niedoskonałości i co tu kryć pewnemu zaniedbaniu:) w porannym świetle wszystko jest nierealnie piękne.

Ach ta Zuzia:)

2010-07-07T03:40:00.000-07:00

OODECH ANIOŁKA

2010-06-28T15:09:00.001-07:00

SZCZYT

2010-06-13T23:20:00.000-07:00

Szedł aż doszedł.

JEZYNO-MALINY

2010-06-06T13:35:00.000-07:00

No wzięło mnie na roślinki:) Ale poprostu czasami aż trudno nie "cyknąć" :)

KWITNIE, KWITNIE SZCZYPIOREK

2010-06-05T13:48:00.000-07:00

W końcu zaświeciło słońce. Niebo umyte łzami "powodzian" błękitne jak nigdy no i słońce, słoneczko:)

MAŁE JEST.....

2010-06-04T13:28:00.000-07:00

WŚRÓD NAS:)

ŚWIAT NIE TYLKO DUŻY

2010-06-02T13:22:00.000-07:00

Gdzieś przyczajony, zaczarowany, niewidoczny, ale jest przecież.......

MIGAWKI - WERNISAŻ Z WYSTAWY 3XD - GDYNIA

2010-05-26T05:38:00.000-07:00

Dzięki Irku za wspaniałe fotki moje faworyty zamieszczam - Czarująca Marzenka Witek i równie ponętna Dorota Gulbierz:):):)

Tu w towarzystwie Moniki Malec - właścicielki Galeri Engel i głównej pomysłodawczyni Wystawy 3xD

A wina przednie były bo znają się tu na winach wybornie. W trakcie wernisażu więc odbyła się degustacja win francuskich. My "zdekantowaliśmy" swoją butelkę dokładnie o godzinie 18,00 - 24 maja 2010 po czym trunek wpłynął w głąb..............ciała pozostawiając na ustach swój niepowtarzalny smak.

HELSKIE I ORŁOWSKIE - PART 2

2010-05-25T22:49:00.000-07:00

ako góralka nizinna:) kocham morze. Okolice Zatoki Puckiej są naprawdę piękne. Chciałabym żeby nie tonęły w śmieciach. Dbajmy o nasze polskie perły, aby zachować je dla naszych potomnych.:)

Hel - 22-05-2010

2010-05-24T14:28:00.000-07:00

Specjalnie dla Haliny, bo jest miłośniczką Helu jak ja. Ale też dla tych co naszą fascynację rozumieją:)

Wzięłam sobie do serca, za bardzo ?

2010-05-19T14:34:00.000-07:00

Trzeba być kimś, nie ma wyjścia. Zawsze się jest kimś określonym, chociaż to męczące. Nawet brak jakiejś cechy jest cechą. Nawet pozbawiona ubrania dalej jesteś po prostu ty-naga. Nawet nieprzytomna jesteś ty-bez-przytomności; nawet śmierć cię od tego nie uwolni, bo wtedy będziesz ty-martwa.
.....Olga Tokarczuk.......

MARIONETTE

2010-05-12T11:32:00.000-07:00

Poruszanie nawet małą marionetką nie jest proste:) A co dopiero 7-dmio metrową:)

Marysia Sadowska i jej wspaniały klip

2010-05-03T00:28:00.000-07:00

TYDZIEŃ POD ZNAKIEM KRZYŻA ;(

2010-04-24T00:24:00.000-07:00

W sumie jednak samoloty wystartowały:)

ZUZIA OGRODOWA

2010-04-06T23:52:00.000-07:00

Jedno z moich najbardziej ulubionych zdjęć Zuzi :)

PASTUSZKOWIE:)

2010-04-05T03:49:00.000-07:00

ZWIERZĄTKOWE:) - CELA - PART 7

2010-04-01T23:33:00.000-07:00

Moja Cela na zimowo. Mimo nie wątpliwie pięknej zimy tego roku, już jest wiosna więc z zimą koniec:)!!!!!!

KRAJOWE:) - PUSZCZA NIEPOŁOMICKA - PART 7

2010-03-29T23:51:00.000-07:00

Dla równowagi. Dla ducha. W końcu jednak też i dla ciała. Zdjęcia robione w puszczy szczególnie o tej porze są nie ciekawe. Jesienią jednak Puszcza Niepołomicka jest szczególnie piękna:)

LONDYŃSKIE:) - PART 6

2010-03-29T13:00:00.000-07:00

Skrzynki pocztowe z sygnaturą królewską...... tradycja po prostu. Szacunek dla tego co było, jest i będzie

LONDYŃSKIE WITRYNY :) - PART 5

2010-03-27T00:54:00.000-07:00

Witryny w Londynie są zachwycające. Różne, różniste, cudowne, ciekawe, zaniedbane i błyszczące. Prawie każdy dom ma swoje okulary:) To jest coś czego u nas (poza małymi wyjątkami) nie zobaczymy.

LONDYŃSKIE :) - PART 5

2010-03-26T00:44:00.000-07:00

Nie miałam możliwości sfotografowania tego miejsca w innym świetle. Może i dobrze:)

Tu jeszcze mniej światła:)

I tutaj jeszcze mniej :):):):):) Czasami warto nawet w takim świetle .......fotografować